Ant Bisikletle Tanıştı:)

Güven Nesnesi-Turuncu Battaniye:)

"Bir Yaşındaki Çocuğunuz Büyürken" kitabında görünce çok ilginç geldi. Kitapta, "Güvenlik nesneleri/yansıtıcı nesneler" denen, çocuğun beraber olmaktan mutluluk duyduğu ve daha da önemlisi kendini güvende hissettiği nesnelerin olabileceğinden bahsediliyor. "Güven oyuncağı" olarak biliyordum ben bunu zaten. Ama beni asıl sevindiren, bunların daha çok battaniye olduğunun söylenmesi:) Ne zamandır bebişim uyurken turuncu battaniyesini tutarak uyuyor. Üstüne onu örtmezsem başını kaldırıp onu arıyor ve bulunca da tutup geri yatıyor ve ben onu üstüne örtmek zorunda kalıyorum:) Bunun, bilimsel olarak söylenmesi mi bu kadar hoşuma giden bimiyorum. Belki de her çocuğun yaptığı şeyi yapması oğluşumun, normal bir çocuk olduğu kanaati mi uyandırdı bende acep?:)

Ayrıca çocukların battaniyeyi güven nesnesi olarak seçmeleri, battaniyelerin yumuşak dokusunun annenin dokunuşunu andırmasıymış:) Ama orada bebek, güven nesnesiyle 15 aylıkken bağ kurar diye yazıyordu bizimki biraz erken başlamış:)  

İyi güzel hoşuma da gitti de; ben battaniyesinden vazgeçsin diye dua ediyorum; nooolur başka bir oyuncağa güven duysun. Yoksa, yazın kocaman ve sıcak tutan bir battaniyeyle dolaşmak zorunda kalacağım:)

(Bu arada biz de her şeyi aslanlı mı almışız ne, hep aslan her yer:)

Kedicik-Fare Oyunu:)

"Bak oğluşum sana fare!" dedim bi sevindi sormayın:)

Hemen farenin arkasından hızlı hızlı emeklemeye başladı.

 "Hadi yakala yakala!" dedikçe çığlıklar gülmeler:)

 Arada takılıp düşmeler:)

Amaaa vazgeçmek yok, kalkıp tekrar emeklemeler...

Ha gayret, şimdi yakalayacaksın!

Aferin sanaaa! İşte bu kadaaar:)

Fareyi sevdik:)

Aslan Sevgisi

 

Yavrucuğuma 9 aylıkken bu kitabı almıştım. Her gün okuyorduk beraber. Ben de okurken hep "kaaaaav" diye aslan taklidi yapmaya çalışıyordum. Elimi de aslan ağzı gibi açıp kapatıyordum "kaaaav" derken.

 

Bir gün annemlerdeyiz, yerde oynuyor bizim kuzu baktım "kaaaav, kaaaav" deyip duruyor el de yukarıdan aşağıya doğru kalkıp iniyor. Annemle bir baktık ki bebişimin önünde yeğenlerimin oyuncak kübü:)

 

Gerçekten çok şaşırdık bir o kadar da sevindik hatta daha fazla:) Bebişim artık tanıyor ve bağlantı kurabiliyor:)

Artık her aslan gördüğünde "kaaaav" demeye başlıyor yavrucuğum. Biz de onunla beraber evde "kaaaaav"layan tipler olduk:)

Doğum Günü

          2011'in Mart ayında bir sabah doktora kontrole diye gittik hastaneye fakat sevgili bebişim durması gerektiği hale gelmediğinden doktorumuz öğlen sezeryana aldı bizi. 13.45'te doğdu minik kuzu. 3950gr ve 52 cm olarak. Sabah kar azar azar yağarken akşam her yer bembeyaz olmuştu. Hatta öyle ki Ankara'ya son 10 yılın en çok karı yağmış öyle dediler haberlerde:) Kuzucum bereketiyle mi geldi nedir?:)

2 gün karlar erimedi eve zor döndük:)

Karı çok seven ben iki mutluluğu bir arada yaşıyordum ama karla oynayamadım ne yazık ki:( Artık büyüdük tabii:) Neyse bizim bebiş büyüyünce onunla tekrar küçülmek emelim:)

Ayy Ne Kadar Güzel!

Ayy ne kadar güzel
Hava ne kadar güzel
Ağaçlar ne kadar güzel
İnsanlar ne kadar güzel
Hayvanlar ne kadar güzel
Gökyüzü ne kadar mavi
Bulutlar ne kadar beyaz
Binalar ne kadar yüksek
Arabalar ne kadar hızlı
Benim yavrum ne kadar tatlııııı!
Şıkıdıbı dıp dıp dıp dııııp:)

İşte, yavrumla dışarıya çıktığımızda ve pencereden baktığımızda söylediğimiz şarkı:) Tabii şimdilik sadece ben söylüyorum. Bakalım büyüyünce o da söyleyecek mi çok merak ediyorum. Şimdilik keyif alıyor gibi bakıyor:) Benimle beraber söylemeye başlarsa çok sevineceğim. Eee ne de olsa her sanatkâr kendi yazıp bestelediği şarkının dillerde olmasından büyük haz duyar diy mi efendim:)