...
Kar yağıyor çöllere, çınladı dudaklarım
Gözlerin gökyüzüdür, köle âzâd edilsin
Bir kez, bir kerecik, bir defacık, bir kez ölmene diyet, ölümü yasaklarım
Bana hain deme can, sen ihanet değilsin
Kardanadam öpermiş çöllerin dudağını...*
...
Üniversite yıllarımda bir gece yarısı radyoda dinlemiştim bu şiiri şairinden ve son iki kıtasını ezberleyivermiştim o an. Bu aralar her kar yağdığında hep bu son dörtlük(beşlik?) geliyor aklıma ve tabii öğrencilik günlerim. Ve işte yine kar yağıyor. Ne kadar da değişiyor insan büyüyünce anne olunca, yaşarken anlaşılıyor. O zaman neler hissederdim bu şiirlerle şimdi neler hissediyorum. O zamanlar daha bi deli dolu daha bi çılgın, daha çabuk alevleniveren, daha bi isyankâr biriyken, şimdi...
Heeeeyy gidi gençlik:)
Ayrıca merak edenler için ezberlediğim sondan ikinci dörtlük de ilginçtir ki annelikle ilgiliydi şöyleydi:
Annesi olduğun gün yetim kaldı dalgalar
Hürriyeti kalbine mahkum olmak sanırdım
Her belanın kalbi aşk, kalbimde bir bela var
Gözlerimin rengini kaldırımlara kırdım
Annesi olduğun gün yetim kaldı dalgalar...
Acaba bana bir şey mi demek istemiş şair taa o zamanlarda?:)
* Serdar Tuncer








